مآ بنده یـــ خوشتیپِـــ خدآییمـــ...

مآ بنده یـــ خوشتیپِـــ خدآییمـــ...

یا اَیُّهَاالنَّبیُّ قُل لِاَزواجِکَ وَ بَناتِکَ...
ای پیامبر، به همسران و دخترانت و به زنان مؤمنین بگو که جلباب های( روسری ها) خویش را به خود نزدیک سازند، این کار برای اینکه شناخته شوند و مورد اذیت و آزار قرار نگیرند، بهتر است و خدا آمرزنده و مهربان است.

لوگوی دوستان
ملازمان حرم 313

اگر دل زن در گرو عشق و محبت شوهر باشد،هیچ عاملی و سببی نمی تواندزن را از مسیر عفت و پاکی خارج سازد.

بسیاری از اختلاف ها و ناسازگاری های زنان و فرزندان از همین نقطه آغاز می شود که مردان نسبت به زن و فرزندان خود محبت لازم را نشان نمی دهند.

مرد باید در خانه به این امر مهم توجه و عنایت خاص مبذول دارد، از هر طریق ممکن به همسر خود محبت ورزد و اعتماد او را جلب کند، به طوری که زن، همسر خود را دلسوز و مهربان و فداکار بیابد.

این امر برای تثبیت خانواده بسیار مؤثر است. در حدیثی از امام صادق علیه السلام می خوانیم:

مِن اَخلاقِ الاَنبیاءِ حُبُّ النِّساءِ

محبت ورزیدن به همسران از جمله اوصاف و اخلاق پیامبران است. و در حدیث دیگری می فرماید:

« هر کس محبتش به همسر خود بیشتر باشد، ایمانش به خدا بیشتر است.»

ائمه بزرگوار ما با این توصیه های آموزنده می خواهند کانون خانه را به محل امن و آسایش و نظام خانوادگی را استحکام بخشند. چون استمرار نظام های بزگ اجتماعی در روی زمین از خانواده ها نشأت گرفته و اضمحلال و فساد و تباهی نظام خانوادگی باعث فساد و از بین رفتن اجتماعات بزرگ بشری است.

و اگر زن،  بی بند و بار نباشد، کمتر مردی به خود جرأت می دهد که حتی در نگاه خود خیانت نماید.

زن، ناموس خانواده و جامعه است. شرافت و عزت و سربلندی خانواده و جامعه به پاکی و عفت و عصمت ناموسش بستگی دارد.  

دختری از تبارِ غرور

خدایا! از تو خواهش می کنم، خواهش کسی

که فقر و نداری اش به اوج رسیده است، و در

سختی ها، کوله بار نیازش را بر آستان تو نهاده است.

و اشتیاقش به آنچه نزد توست، فزونی گرفته.

خدایا! چه لا عظمت است سلطنت تو!

و چه بلند مرتبه است جایگاه تو!

و چه زیرکانه است نقشه های تو!

و چه آشکار است کار تو!

و چه پیروزمندانه است خشم تو!

و چه جاری است قدرت تو!

و هرگز از سیطره حاکمیت تو راه گریز نیست.

خدایا! من برای گناهانم بخشنده ای نمی یابم، و

برای بدی هایم پوشنده ای، و برای زشتی هایم به

زیبایی، تبدیل کننده ای جز تو پیدا نمی کنم.

دختری از تبارِ غرور

شیــــطان نیستم ...

فرشتــــــه هم نیستم...

  خـــــــدا هم نیستم ...
فقط یک دخـتــــــــــــــــرم ...

از نوع ساده اش ...
حـــوا گونه فکر میکنم ...

نه سیب خورده ام نه گنـــــدم ....
ولی در سحرگاه یک روز بهـــــــاری مرا از بهشت به دنیــای زمینــــــــــی آورده اند ...                     

همین ...

دختری از تبارِ غرور

حجابــــ

احترام به حرمت های الهی ست

و

چادر – حجاب برتر -

بله ی بلند من است به یکتا معشوق عالم، به خدای مهربانم...
 

کمی فکر کن …

تو با بی حجابی به چه کسی بله می گویی؟

دختری از تبارِ غرور

یه جایی خوندم که:

در یکی از جلسات درس، مرحوم«استاد بلادی» مطلبی را بیان کردند که تا مدت ها ذهن مرا به خود مشغول کرده بود! ایشان فرمودند یکی از بستگانم که چند سال برای تحصیل، در فرانسه اقامت داشت، در مراجعتش نقل کرد که:

در پاریس خانه ای کرایه کرده بودم و سگی را برای پاسبانی نگاه داشته بودم. وقتی روزها به کلاس درس می رفتم، در خانه را می بستم و سگ کنار در می خوابید تا شب هنگام که برگردم...

دختری از تبارِ غرور

من خودم را دوست دارم . چون برگی میان بزم آب یا چون قاصدکی میان رقص باد شاید هم بسان همین نوشته باشم روی تن نرم کویر زیر درخشش الماسی آفتاب...

و عشق من در وجوده من معنا میشود...

عشـق من یعنی معنایی در خــــــــــودم.

دختری از تبارِ غرور


نفس تبهکار 


کار مده نفس تبهکار را

در صف گل جا مده این خار را

کشته نکودار که موش هوی

خورده بسی خوشه و خروار را

چرخ و زمین بنده تدبیر توست

بنده مشو درهم و دینار را

همسر پرهیز نگردد طمع

با هنر امباز مکن عار را

چرخ یکی دفتر کردارهاست

پیشه مکن بیهوده کردار را

دست هنر چید نه دست هوس

میوه این شاخ نگونسار را

روگهری جوی که وقت فروش

خیره کند مردم بازار را

در همه جا راه تو هموار نیست

مست مپوی این ره هموار را


دختری از تبارِ غرور

... و آنگاه آفتابگردانی از گوشه ای طلوع کرد و به میان کارهای ما سرک کشید. و ما هیچ ندانستیم آمدنش از کدامین سو بود. می دیدیمش که هر روز از سحرگاهان یک جا می نشیند، و بالا آمدن خورشید را نظاره می کند، و تا شامگاهان، همچنان روی بر او نگاه می دارد و با او می گردد. آنگاه تازه دانستیم که چرا به او می گویند « آفتابگردان»!

و از آنجایی که خورشید در اسطوره ها نماد «حقیقت» بود، آفتابگردان را نکو داشتیم، و خواستیم تا با ما بماند و نشان ما باشد؛ نه به آن نشان که خود را حقیقت بپنداریم، و نه حتی به آن توّهم که روی خود را به سوی حقیقت بدانیم؛ بلکه تتنها به نشان آرزویی که در سویدان قلبمان روییدن گرفته بود، که:« ای کاش می توانستیم آن گونه باشیم.»

و اگــر غــیـر از ایــن بــود، او هــرگــز نـمــی پـذیــرفـت!

دختری از تبارِ غرور
در آخرین سفر حج پیامبر اسلام(ص) که به حج وداع معروف شده، تعداد زیادی از مسلمان ها ایشان را همراهی می کردند و طبیعتاً از فرصت به وجود آمده برای پرسش سؤال هایشان از آن حضرت(ص) بهره می بردند. در این بین یکی از زنهای مسلمان خدمت ایشان رفت تا مطلبی از ایشان بپرسد. در همین حال یکی از یاران پیامبر(ص) به نام فضل بن عباس پشت سر ایشان نشسته بود...
دختری از تبارِ غرور

عمر من هم پاییزی دارد …

وقتی همــه ی رنگ هایم را از دست می دهم …

حال که به اختیار طبیعت پاییزی در راه است چرا بهار روحم را نابود کنم …

حجاب من دست درازی به روحم را محدود می کند…

و بهاری ابدی برایم بـه ارمغان می آورد …

دختری از تبارِ غرور